મોરબીના રાજકારણમાં આ દિવસોમાં સૌથી મોટો વિરોધ પક્ષ કોણ છે — એ પ્રશ્ન પૂછો તો જવાબ કદાચ કોંગ્રેસ નહીં, ભાજપનો જ બીજો ગોટો મળે. બહારથી એકતા અને અંદરથી ખેંચતાણ — આ ડબલ એન્જિન મોડલ હવે ખુલ્લું રહસ્ય બની ગયું હોવાની ચર્ચા રાજકીય ગલીઓમાં ગૂંજી રહી છે.
પદ, પ્રતિષ્ઠા અને પ્રભાવ માટેની દોડ એવી વધી ગઈ છે કે વિચારધારા અને સંગઠન પાછળ બેસી ગયું હોય એવું નિરીક્ષકો કહી રહ્યા છે. પક્ષના જ લોકો એકબીજાની રાજકીય ઓક્સિજન લાઈન કાપવામાં વ્યસ્ત હોય, તો વિરોધીને મહેનત કરવાની જરૂર જ શું રહે?
કોંગ્રેસ કેમ્પમાં વ્યંગ ચાલે છે કે “અમે આરામમાં છીએ — મેચ તો તેઓ પોતે જ રમે છે.” ભલે આ રાજકીય ટિપ્પણી હોય, પરંતુ સંકેત તીખો છે. જ્યારે પ્રતિસ્પર્ધી કેમ્પ શાંતિથી બેઠો હોય અને સત્તાધારી કેમ્પ અંદરથી જ ગરમ હોય — ત્યારે રાજકીય તાપમાનનું માપણું બદલાઈ જાય છે.
સ્થાનિક કાર્યકરોમાં પણ સવાલ ઉઠી રહ્યો છે — શું સંગઠન હવે વિચારથી નહીં, ગોટાથી ચાલશે? શું મેદાનમાં કામ કરતા કાર્યકરો કરતાં અંદરખાને ગણિત બેસાડનારાઓને વધારે ઈનામ મળશે? જો એવો સંદેશ નીચે સુધી જાય, તો ઉત્સાહ નહીં — ઉદાસીનતા ફેલાય.
ચૂંટણીના દરવાજા ખખડાવી રહ્યા છે અને અહીં હજી અંદરની બારણે તાળું જ નથી લાગ્યું — તો બહારની રણનીતિ કોણ બનાવશે? રાજકારણમાં ખાલી જગ્યા ક્યારેય ખાલી રહેતી નથી — કોઈ ને કોઈ તેને ભરી જ દે છે.
મોરબી ભાજપ માટે આ ક્ષણ દર્પણ જેવી છે — ચહેરો જોવો કે કાચ તોડવો, પસંદગી પોતાની છે.
